Kraków. Niedziela, 17 grudnia 2017 roku. Imieniny: Jolanty, Łukasza, Olimpii
    Strona główna
      Aktualności
      Hematologia
      Interna
      Proktologia
      Publikacje
      Prezentacje
      HEMORON
      Lekarz
      Zakres porad
      Uprawnienia
      Kontakt
      Adresy, linki
      Fotogaleria
"Pamiętaj o tym, że twoje swobodne i wolne od zajęć chwile obciążone są największymi zadaniami i odpowiedzialnością." - św. Augustyn
  dr hab. n. med. Artur Jurczyszyn

  Specjalista chorób wewnętrznych, hematolog
CZYTELNIA

Publikacje

Dwu-, trzy- i czterolekowe schematy w leczeniu pierwszoliniowym szpiczaka plazmocytowego z uwzględnieniem efektów terapii z zastosowaniem bortezomibu

Słowa kluczowe: szpiczak plazmocytowy, leczenie, bortezomib



Acta Haematologica Polonica 45 (2014) 26-34
strona www

Two-, three- and four- drug regimens in the treatment of newly diagnosed patients with multiple myeloma including the effects of therapy with bortezomib

Wprowadzenie
Bortezomib, dipeptydowa pochodna kwasu borowego, jest specyficznym i odwracalnym inhibitorem hamującym aktywność chymotrypsynopodobną kompleksu katalitycznego proteasomu 26S, degradującego wewnątrzkomórkowo białka wyznakowane wcześniej ubikwityną [1]. Droga ubikwityna-proteasom odgrywa zasadniczą rolę w regulacji procesów istotnych dla przeżycia i proliferacji komórek, między innymi aktywacji czynnika transkrypcyjnego NF-kB (nuclear factor kappa B) poprzez degradację jego inhibitora (I-kB). Najistotniejszym mechanizmem działania bortezomibu w szpiczaku jest prawdopodobnie zahamowanie degradacji I-kB, stabilizacja kompleksu inhibitora z NF-kB i zahamowanie jego działania. Prowadzi to do apoptozy komórek szpiczakowych, zmniejszenia ich adhezji do komórek podścieliska szpiku oraz zmniejszenia sekrecji cytokin istotnych dla przeżycia komórek szpiczakowych, takich jak interleukina 6 (interleukin 6; IL-6), naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu (vascular endothelial growth factor; VEGF), insulinopodobny czynnik wzrostu 1 (insulin-like growth factor 1; IGF-1) i czynnik martwicy guza (tumor necrosis factor; TNF) [1]. Bortezomib został wstępnie zarejestrowany do leczenia szpiczaka plazmocytowego w 2003 roku na podstawie pozytywnych wyników dużego wieloośrodkowego badania klinicznego II fazy SUMMIT [2]. Dalsze potwierdzenie skuteczności bortezomibu przyniosły wyniki aktualizacji badania SUMMIT po dłuższym czasie obserwacji oraz wyniki kolejnego badania II fazy CREST [3, 4]. Natomiast ostateczne zaaprobowanie bortezomibu do leczenia szpiczaka nastąpiło w 2005 roku na podstawie badania III fazy APEX [5]. Wczesne badania laboratoryjne wykazały, że ekspozycja komórek szpiczaka na bortezomib w połączeniu z deksametazonem nasila ich apoptozę w porównaniu z samym bortezomibem [6]. Znalazło to potwierdzenie we wczesnych badaniach klinicznych z zastosowaniem bortezomibu [3, 4]. Inne badania przedkliniczne wykazały także, że bortezomib ma synergistyczny efekt z wieloma cytostatykami i uczula komórki szpiczaka na ich działanie [7, 8]. Efektem tych obserwacji było wprowadzanie do terapii chorych na szpiczaka licznych kombinacji bortezomibu z jednym, dwoma lub większą ilością leków. Początkowo najczęściej dołączano deksametazon, jednak w większości nowszych badań taki układ stanowi jedynie podstawę, do której dodaje się kolejne leki. Celem pracy jest omówienie opublikowanych badań dotyczących zastosowania bortezomibu w połączeniu z innymi lekami, które wykazały się istotną aktywnością w leczeniu indukującym szpiczaka z uwzględnieniem najnowszych doniesień przedstawionych na ostatnim zjeździe Amerykańskiego Towarzystwa Hematologicznego (American Society of Hematology; ASH) w 2012 roku.

Bortezomib i deksametazon
Leczenie skojarzone bortezomibem i deksametazonem było początkowo stosowane u chorych z opornym i nawrotowym szpiczakiem, jednak połączenie to okazało się także bardzo skuteczne w leczeniu pierwszoliniowym i było stosowane zarówno jako leczenie indukujące przed wysokodawkową chemioterapią wspomaganą przeszczepieniem autologicznych krwiotwórczych komórek macierzystych (autologous stem cell transplantation; ASCT), jak i u chorych niekwalifikowanych do tej procedury. W badaniu II fazy przeprowadzonym przez francuską grupę badawczą IFM z zastosowaniem bortezomibu i deksametazonu uzyskano wysoki całkowity odsetek odpowiedzi na leczenie (overall response rate; ORR) wynoszący 66%, a bardzo duża liczba chorych uzyskała odpowiedź dobrej jakości (odpowiedź całkowita - complete response; CR 21% i odpowiedź bardzo dobra częściowa - very good partial response; VGPR 10%). Leczenie było równocześnie dobrze tolerowane i nie wpływało negatywnie na pozyskanie krwiotwórczych komórek macierzystych [9]...

Pełna wersja publikacji [plik PDF]

Publikacje
Wszystkie artykuły w tym dziale:

Do góry  

Specjalista chorób wewnętrznych, specjalista hematolog
CZYTELNIA: Hematologia | Interna | Proktologia | Publikacje | Prezentacje | HEMORON ©
PORADY I BADANIA: Lekarz | Zakres porad | Uprawnienia | KONTAKT
POZOSTAŁE INFORMACJE: Aktualności | Adresy, linki | Fotogaleria | Home

Copyright © dr hab. n. med. Artur Jurczyszyn, specjalista chorób wewnętrznych, specjalista hematolog
Prywatna Praktyka Internistyczna, Kraków, tel. kom.: +48 601 539 077



Projekt, wykonanie: piotrK 2005 & ZdroweMiasto.PL  
Opieka techniczna & administracja: PERITUS
zdrowemiasto.pl & zdrowapolska.pl

Centrale telefoniczne